بلاگ

MYDENTALIA

ارتودنسی یکی از رشته های تخصصی دندانپزشکی میباشد که به اصلاح نامرتبی دندانها و مشکلات مربوط به جفت و جور شدن فک بالا و پایین میپردازد. ارتودنسی اولین تخصص معرفی شده در رشته دندانپزشکی میباشد.

مشخصترین جزء دستگاه ارتودنسی ثابت، براکتهای چهارگوش آن میباشد. براکتها معموال به صورت مستقیم به دندانها چسبانده میشوند.

با استفاده از مدارک تهیه شده و آنالیز آنها، ارتودنتیست اقدام به طرح ریزی درمان با توجه به مشکل اصلی شما مینماید. از بین طرح درمانهای مختلف، ارتودنتیست اقدام به انتخاب طرح درمانی خواهد کرد که بیشترین سود را برای بیمار داشته و از نظر زمانی حداقل ممکن باشد.

زمان مشخصی برای درمان ارتودنسی وجود ندارد، و اغلب مال اکلوژنها بدون توجه به سن بیمار قابل درمان میباشند. زمان مناسب برای شروع درمان ارتودنسی را متخصص ارتودنسی مشخص میکند.

عوامل مختلفی در این خصوص نقش دارند که به برخی از آنها اشاره میکنیم:
• دندانهای شما طی برنامه زمان بندی شده رویش پیدا نکرده است. دندانهای اغلب افراد بر اساس جدول زمان بندی شده مشخص رویش می‏ یابند.

اگر مثالی از درد پیچ خوردن پا و یا شکستن ناخن باشد، پاسخ ما خیر میباشد. دندانهای شما ممکن است اندکی دردناک شود و غذا خوردن برای یک یا دو روز دشوار شود. این مسئله به مرور و طی هر جلسه کمتر و کمتر میشود.

در یک سیستم دندانی ایده آل، دندانهای قدامی اندکی بر روی یکدیگر همپوشانی دارند، به نحوی که دندانهای فک پایین در تماس با سطح داخلی دندانهای فک بالا میباشند. اورجت فاصله افقی بین دندانهای شما میباشد؛

رای داشتن سیستم جونده ایده آل، به تعداد مساوی دندان در فک بالا و پایین مورد نیاز میباشد. در صورتی که شما دندان غائب دارید و یا اینکه یکی از دندانهای شما در اثر صدمه از دست رفته است، میتوانید اقدام به جایگزینی آن دندان نمائید.

حتی اگر دندانهای شما شرایط مطلوبی داشته باشد ولی فک شما باریک شده باشد، شما دارای مال اکلوژن میباشید. در موارد باریک شدگی فک بالا، ارتودنتیست شما میتواند از دستگاه عریض کننده جهت رفع مشکل استفاده کند.

• قرار ملاقاتهای خود را از دست ندهید. یکی از مهمترین بخشهای درمان ارتودنسی، مراجعه منظم و طبق برنامه میباشد. این جلسات تنها به منظور چک آپ نمیباشند و در اکثر آنها اعمال تنظیمات بر روی دستگاه، فعال کردن مجدد سیمها و فنرها و غیره انجام میگیرد.

پس از برداشته شدن براکتها، تقریبا همیشه نیاز به استفاده از پلاکهای نگهدارنده جهت تثبیت موقعیت جدید دندانها، سخت شدن استخوان اطراف آنها و همچنین تطابق بافتهای لثه ای میباشد.

بستن منو