اجزاء ارتودنسی ثابت

مشخصترین جزء دستگاه ارتودنسی ثابت، براکتهای چهارگوش آن میباشد. براکتها معموال به صورت مستقیم به دندانها چسبانده میشوند. همانند ریل های راه آهن که واگن قطار را در سر جای خود نگه میدارد، براکتها نیز سیم را در سر جای خود نگه میدارند. سیم با استفاده از الاستیکهای کوچکی به نام اورینگ و یا سیمهای خیلی نازک به نام لیگاچور به براکتها متصل میشوند. بندها نیز معموال بر روی دندانهای آسیای بزرگ متصل میگردند، اگر چه امروزه با معرفی تیوبها استفاده از آنها کمتر شده است.

هنگامی که براکتها بر روی دندانها قرار گرفتند، ارتودنتیست با استفاده از اورینگ یا لیگاچور، سیم را جهت اعمال نیرو بر روی دندانها محکم میکند. طی جلسات 4 تا 6 هفتهای ارتودنتیست اقدام به تعویض اورینگها و فعال کردن مجدد نیرو میکند. اگرچه در مواردی خود بیمار نیز میتواند این کار را انجام دهد.

براکت به دندان متصل میشود و سیم به وسیله اورینگ در شیار براکت نگه داشته میشود.
ند قرار گرفته بر روی دندان آسیای بزرگ تفاوتهایی با براکتها دارند. به عنوان مثال نیازی به استفاده از اورینگ و لیگاچور برای اتصال سیم نمیباشد. بندها معموال دارای هوک به منظور اتصال الاستیکهای بین فکی میباشند.
اگر از دستگاه هدگیر استفاده میکنید، بند دندان آسیای بزرگ شما دارای تیوب هدگیر خواهد بود تا بازوهای داخلی هدگیر به آن متصل گردد.

براکتها چگونه عمل میکنند؟

براکتها به دندانها نیرویی مختصر و ممتد وارد میکنند تا آنها را به موقعیت جدید هدایت کنند. این امر ممکن است زیرا استخوان – اگرچه به نظر میرسد سخت باشد – انعطاف پذیر است. هنگامی که دندانی در جهت خاص فشرده میشود، استخوان در سمت فشار تحلیل رفته و استخوان در سمت کشش ساخته میشود تا فاصله به وجود آمده را پر کند.

سیمهای مراحل اولیه درمان از آلیاژ نیکل-تیتانیوم بوده و دارای خاصیت فنری میباشند به نحوی که همواره تمایل دارند به حالت اولیه خود برگردند؛ درست مانند فنری که بهم فشرده میشود و پس از آن به حالت اولیه خود بر میگردد. ارتودنتیست از این خاصیت سیم برای حرکات دندانی استفاده میکند. در مراحل اولیه سیمها کشیده میشوند و در برگشت به حالت اولیه خودشان، دندانها را نیز با نیروی مختصری به موقعیت جدید هدایت میکنند.

بستن منو